Det var ein haust eg hadde eren til Sundsfjorddalen. Og då eg var på de trakter, vilde eg sjå innom til han Østen og ho Anne-Lotta. Det var nokre lappar som budde i ein gamme deroppe.

Då eg kom inn dit, var berre ho Anne-Lotte heime. Han Østen var ned i bygda. Ho var snar til å sette på kaffekjelen. Og med vi sat og venta på et han skulde komme i kok, blei det prata om små hendingar omkring. Eg kom då til å spila orda frampå om ho ikkje hadde vore i tak med dei underjordiske, når ho hadde fare om i skog og mark. Ho ville ikkje vedgå å ha vor i kast med dei, men sett dei hadde ho nok nokre gonger. Og så nemnde ho eit gong dette hende:

"Det var ein kveld eg sat åleine i gammen. Han Østen var nede i bygda. Eg venta han heim den kvelden. Eg satt oppe og held varmen vel like og venta på ham. Så gjekk ytterdøra opp. Eg trudde det var han Østen som kom. Og eg skunda med å sette kaffekjelen på. Men då eg skulde sjå mot døra, stod det eit kvinnfolk innafor med eit barn på armen. Ho sa ikkje noko og eg spurde heller ikkje kva ho ville. Om ei lita stund var ho borte. Og eg såg henne ikkje meir." Eg spurde om ho ikkje blei redd, men det vilde ho ikkje vedgå. " Ein treng ikkje om å vera redd dei underjordiske, når ein ikkje gjer dei noko ", la ho til.

(Fortalt av K.A. tetår også i R.Moe:Eventyr og segner